فریاد سکوت

بالاخره جناب رییس بزرگ آقای کروبی به روزنامه تشریف آوردند. البته قرار بود استاد فردا تشریف فرما بشوند اما خوب دیگه دیدار افتاد یک روز جلوتر. صبح با بابا رفته بودیم یک سر منزل دایی جان که به خاطر اینکه در ایام عید تهران نیستیم تبریکی بگیم که رییس غمخوار تلفن کردند که اگر با مقنعه نیستی بدو برو خونه حجاب رو کامل کن که استاد بزرگ امروز تشریف میارند. ما هم در این ترافیک شب عید و ترافیک نماز جمعه از اون سر تهران رفتیم خونه و مقنعه رو برداشتیم و شتافتیم به روزنامه. خلاصه حاج آقا کروبی حوالی ساعت ۴ بود که پس از چند دقیقه که خدمت اعضای شورای سردبیری بودند به تحریریه آمدند و با بچه ها خوش و بشی و ............

استاد کروبی پس از دیدار از همه سرویس ها قصد داشتند که با دبیران گفت و گو داشته باشند که ابتدا کادو بسیاربسیار ناچیزی که به قول خودشون جنبه مالی نداشت را به بچه ها هدیه کردند و بعد هم با خبر گزاری ها صحبت کردند. دبیران هم یه لنگه پا منتظر...

جدی میگم کادو رو زیادی جدی نگیرید روم نمیشه بگم چقدر بود. پس بی خیال  زیاد جدی نگیرید.

راستی جناب آقای کروبی در پاسخ به مزاح برخی از دوستان که گفتند حاج آقا یه چند دور دیگه هم در تحریریه می زدید تا بچه ها به یک نان و نوای بیشتری می رسیدند تا پاکت های حاوی پول بیشتری دریافت کنند گفت: مگه اینجا ببره است؟

خلاصه که آقای کروبی هم چنان نزد دوستان در شورای سردبیری تشریف دارند. راستی این رو هم بگم که امروز داخل روزنامه اطلاعیه زدند که حقوق ها را فردا پرداخت می کنند.  

چهارشنبه سوری هم بالاخره تموم شد. یک هفته ماموران نیروی انتظامی و دادسراها و ....... کلی اطلاعیه دادند و حرف و حدیث  تا اینکه بالاخره این شب هم تمام شد. دیشب والا تا اونجایی که من دیدم و مسیرهایی که من تا خونه رفتم که همه جا در امن و امان بود تازه از همه شب های دیگه هم ساکت تر و خلوت تر بود اما امروز وقتی اومدم روزنامه و عکس افراد مجروح دیشب را دیدم متوجه شدم مثل اینکه امن امن هم نبوده.  

بگذریم کمتر از یک هفته دیگه عیده اما ما هنوز حقوق نگرفتیم آخه چرا کسی نمی خواد بفهمه این قشر هم خرج دارند.

از این هم چو بگذریم امروز ویژه نامه دو تا روزنامه که شرق و سرمایه بود در اومد. شرق که مثل همیشه کتاب در آورد اما در نگاه اول که جذابیت چندانی نداشت حالا بریم تعطیلات بخونیم ببینیم بر و بچ چه گلی زدند. راستی ویژه نامه روزنامه ما هم شنبه در میاد البته تا یادم نرفته این رو هم بگم که کروبی قراره شنبه بیاد روزنامه به خانم های روزنامه هم تذکر پوشش با مقنعه دادند بیچاره ما که ...............

امشب چهارشنبه سوری هست اما خوش به حال اونا که میروند و این جشن رو به جا میارن. نه مثل ما بیچاره ها بمونند در روزنامه و خبر رد کنند و نوبت صفحه بندیشون هم باشه. خوب به هر حال این مسائل هم یه حس و حالی می خواد که ما اگر هم داشته باشیم باید به روی مبارک خودمون نیاریم . چه میشه کرد دیگه. البته من امشب همراه خانوده محترم یک مهمانی خانوادگی دعوت هستم اما اصلا حس رفتنش نیست و خلاصه می خوام به طرز خیلی فجیعی عمل پیچوندن رو انجام بدهم دیگه چه کنیم دیگه. بعد چی میشه هیچی میشینیم تو روزنامه و هر چند دقیقه با یه صدای دهشناکی از جامون می پریم. جالبه ها

راستی امروز یه صفحه لایی بستم که پنجشنبه چاپ میشه نمی دونید چه کولاکی قراره بشه سه تا استاد نشستند و نبوغشون رو کنار هم گذاشتند و نمی دونید چه کردند. اون هم چه اساتیدی علی حمزه ئی.علیرضا حسینی. روزبه میر ابراهیمی

جدا صفحه جالبی شده پیشنهاد میکنم حتما بخونید..........

چهارشنبه سوری همه هم مبارک

امروز محاکمه خیلی جنجالی در دادگاه کیفری بود. محاکمه پسر ۱۹ ساله که دو سال پیش دوست دختر ۱۶ ساله خودش رو کشته بود. بعد جسدش رو سوزانده و داخل یک چاه انداخته بود. از دو سال پیش که این ماجرا رو روزنامه ها فهمیدم گهگاه یه خبرهایی ازش می زدند شاید اسم فراز و آندیا رو شما هم شنیده باشید. به هر حال فردا گزارش کامل محاکمه در روزنامه اعتماد ملی چاپ میشه. ماجرای جالبی داره. پیشنهاد می کنم حتما بخونید برای آینده همگی عزیزان خوبه.

از اون گذشته محمد رییس هم در حال بستن صفحات ویژه نامه هست. علیرضا حسینی یه تبریک دیگه هم بگو. حس عید هم که همچنان ادامه دارد. راستی فردا صبح هم قراره رییس و روسا برن پیش رییس بزرگ کروبی برای بازدید عید. امیدوارم که عیدی بچه ها رو هم فراموش نکنه استاد عزیز. به هر حال دوستان عزیز و گلم همیشه سبز باشید و سعی کنید اگر حس عید تون نمی یاد یه جوری به زور هولش بدید که بیاد چون فقط سالی یک بار این حس و حال میاد.  

آفرین. این تکه کلام یکی از بچه های روزنامه اعتماد ملی است. به خاطر این بود که امروز بگی نگی حس و حال عید اومد. دلیل اصلی اون هم فکر کنم به این خاطر بود که امروز بچه های گروه نشستیم و مطالب ویژه نامه عید را نوشتیم. مطلب من در مورد ................

نه دیگه نشد باید بعدا که چاپ شد برید بخرید و ببینید که در مورد چی نوشتم. در کل از مطلبم راضی بودم. خوب بود. مطلب شاهد هم همین حالا رد شد. محمد هم هم چنان سخت در حال نوشتن است. بیشتر بچه ها مطالب عید رو رد کردند می شه گفت فقط تا امروز ما مونده بودیم که هیچ مطلبی رد نکرده بودیم که بالاخره طلسم شکسته شد.

دلیل دوم هم که میگم حس و حال عید اومده به خاطر اینکه امروز کلی عکس های خرید دم عید و از این مسائل گرفتم. خداییش آدم حال می کنه همه دارن خونه تمیز می کنند و همه دارند خرید می کنند.

راستی هوا هم امروز بالاخره یه تکونی خورد نم نمکی بارون هم زد. خلاصه که من حس و حالم اومد اما حس اصلی اون موقعی هست که حقوق بگیری و بری دلی از عزا در بیاری........

امروز داشتم به این فکر می کردم که چقدر وقتی نزدیک عید می شه مردم در تلاش هستند مدام میرن بیرون از خونه برای خرید و ......

اما جالب این بود که امروز در تاکسی که نشسته بودم یه آقایی میگفت چه فایده از این همه شلوغی و ترافیک و ازدحام وقتی بیشتر مردم برای دیدن از خونه هاشون در میان و توان خرید کردن ندارند.

شاید راست می گفت چون با این در آمد های کم و ناچیز آخه چی می خوان بخرن یا برای کدوم یکی از اعضای خانواده بخرن. این موقعه هاست که همیشه بابا و مامان ها از خودشون میگذرند و برای دل خوشی بچه ها اونها رو در الویت قرار میدهند اما چرا مگه اونا دل ندارند. به خدا قسم خانواده ای رو می شناسم که از اون موقع ای که حداقل من به یاد دارم وقتی این موقع های سال میرسید از خجالت بچه هاش روزی هزار بار میمرد و زنده میشد اما چه فایده کی به فکرش هست. به قول معروف اونها که دارند که خوشا به حالشون و هر روز شون بهتر از دیروز اونها هم که ندارند..........

همیشه برای همه این موقعه های سال پر از کار و سرگرمی و خنده و شادیه اما یه عده هستند که نه تنها براشون این روزها روزای خوبی نیست بلکه...........  

بعضی وقت ها یه چیزای کوچیکی تو زندگی پیش می آد که آدم پی به چیزای خیلی بزرگتری می بره. یه حرفی یه کاری یه حسی اما همش بی فایده است چون که اون چیزی رو که نباید می فهمیدی بهش پی بردی........

بگذریم انقدر این کارها و حرف ها بد رو آدم تاثیر می گذاره که دلت می خواد داد بکشی که آخه من کجا هستم و بقیه چه فکری می کنن. خرج همه این مسائل هم میدونی چیه یه شب تا صبح نخوابیدن و اینکه به این نتیجه نرسی که بالاخره تو اشتباه فکر می کنی یا بقیه احمقن.

اما واقعیتش هم اینکه اگه یه روزی هم به این نتیجه برسی چندان فرقی نمی کنه چرا که خودت هم از این مردمی و همه تو قفس حماقت خودمون گرفتاریم.

بقیه بماند.............

امروز ساعت ۸ صبح ( کله سحر برای من ) از خونه زدم بیرون و رفتم دادگاه کیفری استان تهران واقع در چهارراه گلوبندک. ساعت ۹ با عبدالصمد خرمشاهی ( وکیل مدافع چند تا از این زنان قاتل خفن که حالا خداییش هم کارش درسته) قرار داشتم تا ازش یه مطلب بگیرم خلاصه بعد از ملاقات با صمد جون رفتن شعبه ها رو سر زدن برای یافتن خبر آخه ما بچه های بینوای حوادث مدام باید در تکاپو باشیم برای یه لقمه نون حلال. خلاصه در دیدار با قضات ارجمند بودم که متوجه شدم به به هیچ کدوم از عزیزان دل خوشی از بنده نداردند چون در دو شماه ای که ستون بدون منبع رو با بچه ها در آورده بودیم حسابی از من به خاطر مطالبی که در مورد این دادگاه زده بودم شاکی بودند. با افتخاری یکی از قضات مستشار دادگاه صحبت می کردم که دیدم خیلی ازم دل خوره حالا بیا و ثابت کن که آقا ما منظورمون از اینکه برخی قضات مستشار پرونده هارو نمی خونن و در محاکمات خمیازه می کشن اون نبوده . جونم براتون بگه که یه مقداری از سوء تفاهمات حل شده بود و رفتم به شعبه ۷۴ دادگاه که حالا خر بیار و باقالی بار کن از نوع بسیار اساسی.

تا وارد شعبه شدم استاد ارجمند قاضی عزیز قاسم کوه کمره ای که البته همه بچه های حوادثی ایشون رو بسیار خوب می شناسن شروع به صحبت کردند.

قاضی کوه کمره ای: خانم خلعتبری آخه این چه کاری هست که می کنید چرا با آبروی فضات این جوری بازی می کنید بفرمائید بیرون خانم بفرمائید دیگه هم حق ندارید از شعبه من خبر بزنید و یا در محاکمات حاضر بشید.

خلاصه بعد از اینکه بسیار زیاد مورد عنایت و لطف جناب کوه کمره ای قرار گرفتم و پس از چند دقیقه که یه دورکی در دادگاه زدمد اومدم بیرون و به رییس زنگ زدم و با کلی قهقهه و خنده گفتم: خبرنگارت رو کشتند هی هی. خینش رو ریختند هی هی.

در نتیجه اینکه رییس شعبه ۷۴ دادگاه کیفری استان تهران که البته من شخصا به دلایلی که شاید بعد ها گفتم ارادت خیلی خیلی خیلی خاصی نسبت بهشون دارم ورود این حقیر را به این شعبه ممنوع کردند ولی من در نهاین بی آبرویی پرو پور ایستادم رو به رو ایشون و گفتم: حتما که دیگه نمی یام اصلا شعبه شما همچین خبر تاپی هم نداره. گذشته از اون دوستان به ما لطف دارند که اگر هم نیام خبر هارو به ما می رسونن.

در نهایت این ماجرا سبب خیری شد و ما ساعت ۱۰ اومدیم روزنامه و به کلی از کارهامون رسیدیم.

امشب تقریبا زود اومدم خونه. صفحه تقریبا زود تمام شد و تونستم حدودا ساعت ۷ و ۳۰ دقیقه برسم خونمون. فردا البته تیتر دو روزنامه برای گروه ماست. مربوط به قایق مصری هست که در دریای سرخ غرق شده بود با اون همه سرنشین. جالبه امروز داشتم به این موضوع فکر می کردم دیگه خبر بد شنیدن برامون عادت شده حالا اگه یه وقت خبر خوب بشنویم جا می خوریم. یه موقعی بود اگه می گفتن یه نفر یه کسی رو کشته کلی برا آدما جالب بود اما حالا همه چیز مسخره شده اصلا برای کسی مهم نیست کسی بمیره وقتی می شنویم یه کسی مرده یا حالا به قتل رسیده ( مهم اینه که جونش رو از دست داده) برامون تازگی نداره از شنیدنش وحشت نمی کنیم البته این موقعه ها کار و کاسبی ما بچه های حوادث خوبه اما حقیقتش اینه که ما هم خودمون رو گول می زنیم. مدام داریم با این جور چیزا سر و کله می زنیم خیلی از کسانی که می فهمن ما حوادث کار می کنیم براشون جالبه همون کسانی که تا می گیم قتل میگن وای عجب کار مزخرفی همش باید با این جور چیزا کار داشته باشی آدم دپرس میشه اما یه کسی نیست به همین آدما بگه مثلا شما ها خیلی احساس دارید که........

بی خیال باز تند رفتم باشه شاید یه روزی بقیه رو گفتم بهتر سکوت کنم .........

وای خدای من داره مخم سوت میکشه آخه چرا یه عده از مردم انقدر بدبخت هستند چرا در حق بعضی از مردم انقدر بلا میاد. نمی دونم از ظهر که از محاکمه اومدم دارم رو این موضوع فکر می کنم اما به هیچ جا نرسیدم. حالم از همه آمار و ارقامی که هر ماه و هر سال میگیرن و چاپ میکنن داره به هم می خوره. حالم از همه تحلیل هایی که هر روز هر روز از دهان هزار تا کارشناس و روانشناس و دکتر و غیره در می آد به هم می خوره. یکی از همین به اصطلاح مدافعان حقوق کودکان نیست که بیاد بگه آقا این همه گفتیم و نوشتیم پس چرا هر ساله باز هم به آمار کودک آزاری اضافه میشه. حالا عزیزان کودک کشی بماند.

این مسائل همه یه طرف کاش امروز بودید و برادر امین (مقتول) ۹ ساله رو می دیدید. اسمش محمد بود و فقط ۱۲ سالش بود. مثل همون پسر بچه های نازی که فقط دوست داشت از در و دیوار بالا بره اما نمیدونید وقتی دیدمش که روی یکی از صندلی های دادگاه کنار بابای معتاد و مادربزرگ پیرش نشسته چقدر دلم براش سوخت. جای محمد ۱۲ ساله اونجا نبود. اصلا جای اون کنار یه پدر معتاد هم نبود. اصلا چرا یه برادر ۹ سالش باید مرده باشه و یه برادر ۵ سالش هم ناپدید شده باشه. آلان مثلا وضعیت اون خیلی خوبه دیگه؟؟؟؟؟؟؟

فکر اینکه مادر این ۳ تا پسر بی خیال از اینکه سر بچه هاش چه بلایی اومده معلوم نیست کجا گذاشته و رفته. فکر این که محمد ۱۲ ساله نه مادر بالای سرش هست و نه پدر. فکر اینکه چه جوری اون پسر ۲۲ ساله این همه اون بچه هارو کتک میزده دیوونه کننده هست.

اما این اولین مورد نبوده و مطمئنا هم آخریش نمی تونه باشه ...............

و اما وای به حال همه کودکانی که هر روز و هر روز زیر دست شکنجه های پدر و مادر و یا افراد دیگه ای که به خودشون اجازه میدن به اون ها  آزار برسونن.

چون هیچ کس به فکر اونا نیست حتی مدافعان حقوق کودک که اگر بودن وضعیت بهتر از این بود.............

خبرها رد شده. دبیران عزیز در جلسه شورای تیتر هستند و شهر در امن و امان است. اه اه چند دقیقه پیش زنگ زدم به مثلا (((((((((دکتر)))))))))) فربد فدایی که اه حالم به هم خورد. مردک مزخرف بهش در مورد یه خبر میگم احمق میگه که صحت نداره. یعنی هر چی از دهنم در بیاد و بگم حقم هست. اصلا همش تقصیر این بچه های روزنامه ایران هست که این موجود مزخرف رو بزرگ کردن و فکر کرده که چه خبر است. وای خدا از دست این آدمای قیافه آدم دوست داره بزنه تا بچسبن به دیوار. این هم عکس فربد جون که به اصطلاح دکتر روانشناس است.اه اه اه اه

چند وقتی هست که خیلی هوس ظهیر الدوله کردم اما امان از دست این دوستان بدقول که مدت هاست که مدام برنامه می زارن و هر بار به دلیل و بهانه ای نمی ریم. چند تا از عکس های مزار فروغ فرخزاد و بقیه عزیزان از دست رفته رو گذاشتم اما خیلی از عزیزان دیگه ای اونجا خواب هستن که در وصف نمی گنجند. فکر می کنم سکوت اینجا معنی دار ترین حرف شاید هم به خاطر همین اسم وبلاگم سکوت هست.........

پ

به به امروز هم دادگاه نرفتم دیگه بهتر از این نمیشه. یعنی همه چیز دست به دست هم داده تا من زندگی کنم. دلیل اینکه به دادگاه هم نرفتم فقط و فقط به خودم مربوطه البته یه کمی به رییس هم مربوط میشه که اجازه اون رو گرفتم البته باز هم به این شرط که فردا یه خبر خوب بدم.

خوب بگذریم از همه این حرف ها. راستی در مورد روزنامه اعتماد ملی که امروز درست شد یک هفته که داره میره روی کیوسک. انشاالله که ۱۰۰۰ سال دیگه هم بره و البته به ما هم حقوق بدن. راستی یادم افتاد کسی نمی خواد به ما در این روزنامه نوپا که از ۶ دی ماه داریم همش و همش میایم حقوق بده.

ای بابا یه ذره به ما بیاندیشید اهالی بالادست مگر نمی بینید میترا خلعتبری داره اینجا فریاد میزنه.

ای بابا ای بابا امروز هم باز تا حالاش که بی خبری بوده تا ببینیم چه پیش میاد

چی میشد آلان من تو این جاده بودم به جای این روزنامه

تا بعد.........

امروز هوا بارونی.

انقدر قشنگ هست که البته حتما خودتون هم دیدید. امروز حالم خیلی خوب هست چرا که یه مشکل خیلی بزرگم حل شده و از طرفی هوا بارونی و از یه طرف دیگه صبح حوزه نرفتم و مستقیم اومدم روزنامه. آخه می دمنین ما بچه های مظلوم و تحت ظلم قرار داده شده حوادث که بینوا هم هستیم هر روز صبح باید بریم دادگاه. هر روز فکرش رو بکنید اما بیشتر حوزه ها این جور نیست.

بی خیال. از بحث کار خارج بشیم که من امروز خیلی خیلی خوبم. الان که دارم می نویسم خبرهای صفحه رو رد کردیم. محمد در انتظار شورای تیتر هست البته با اعصاب داغون به خاطر تغییر تیتر مطلب یک امروز که چاپ شد. شاهد هم که همش با این تلفن می حرفه و من هم که حالا.........

هوس شمال کردم تو این هوای بارونی بد آخ آخ کاش اونجا بودم در حیاطمون قدم می زدم بعد هم زیر لب می خودم

بوی باران

بوی سبزه

بوی خاک

می دونید که آهنگی هست که داریوش می خونه.

وای خداجون اصلا کاش همه آهنگ های بارونی دنیا رو آلا گوش می کردم البته در شمال.راستی یادم افتاد یه دلیل دیگه پر انرژی بودنم به خاطر این هست که امروز چهارشنبه بود و ادامه داره.

خداییش این دبیر ها میرن شورا چقدر خلوت می شه ها اه اه پس حالا میفهمیم که همه شلوغی ها به خاطر وجود این دبیر هاست. خدا رحم کند. آهان راستی یادم رفت در روزنامه ما ( یه کسایی به اندازه بز هم نمی فهمن) بعدا در گوشی بهتون میگم که چه کسانی هستن.

اما فقط بارون عشقه..............

امروز اصلا حالم خوب نبود از صبح کسل بودم و باز هم مثل بیشتر موقع ها بدون دلیل. فکر کنم دارم افسردگی می گیرم و خودم نمی دونم. راستی دیشب بعد از حدود ۵ ماه که خونمون بنایی داشتیم و حدود دو هفته ای میشه که تموم شده موفق شدم تا اتاقم رو راه اندازی کنم نمیدونین چه اتاقی شده. کاغد دیواری آبی یعنی زندگی. از دیشب هم که دارم وسایلم رو جابه جا می کنم به خصوص روزنامه های در هم و بر هم رو که پول ندارم بدم صحافیش کنم. بهر حال از همه اینها گذشته امروز یعنی دوشنبه تا حالا که دارم می نویسم روز خوبی نبوده چرا؟ نمی دونم. اما من از همون بچگی هم روزهای دوشنبه رو دوست نداشتم اصلا یه روز بی خودی هست. عشق فقط چهارشنبه هاست. به قول فرهاد که میگه:

روز چهارشنبه من

روز خوشبختی ما

خیلی شعر باحالیه باحاش کلی حال می کنم خوب حال بقیه روزهای هفته رو گرفته به خصوص روز جمعه که می گه:

روز جمعه حرف تازه ای برام نداشت

اما باز هم از همه ای ها گذشته بازم امروز خیای خیلی دپرسم

امروز هم از نظر کاری روز بدی نبود. یعنی از نظر حوزه رفتن و خبر گرفتن. میشه گفت در کل یه روز معمولی. امروز دیگه برف نیومد به جاش یه روز آفتابی سرد بود از دیشب هم که همه آب های روی زمین یخ زده بود. بحر حال تا چند دقیقه دیگه قرار که علی حمزه یی یکی از بچه های باشگاه خبرنگاران که نمی دونم که با کی می خواد بیاد و علی رضا حسینی از بچه های خوبه ایلنا بیان روزنامه اعتماد ملی که من و رییس( محمد غمخوار) و شاهد صفحه حوادث رو در می آریم ( اه اه یک بار دیگه هم گفته بودم) بریم بیرون که مثلا ما شیرینی در اومدن روزنامه رو بدیم.اونم چه شیرینی ای.اصلا هم الان حوصله ندام. 

امروز روز پرباری بود چون از صبح رفته بودم دادگاه کیفری استان تهران برای پوشش یک محاکمه. اون هم چی توی یک روز برفی خیلی خیلی قشنگ. خیلی برف باحالی میزد. محاکمه جالبی بود البته جالب که نمی شه گفت چون یک زنی با همدستی پسر ۱۹ ساله خودش و یک پسر ۱۸ ساله که گویا همسایه اونها بوده شوهرش رو کشته بودند. تمام زمانی که دادگاه در حال برگزاری بود مدام به این موضوع فکر می کردم که چه قدر آدم ها می تونن بدبخت باشن. هر کدوم از طرفین که حرف می زدند می گفتم این راست می گه اما با صحبت کردن نفر بعدی همه پیش بینی ها غلط از آب در می اومد. محاکمه که ساعت فکر می کنم ۱۱ شروع شده بود ساعت ۴ بعد از ظهر تمام شد. بعدش هم که اومدم روزنامه و حالا اضطراب اینکه باید سریع خبر رد کنیم. بهرحال با کلی چک و چونه با اهالی محترم شورای سردبیری موفق شدیم تا ساعت ۵ و ۳۰ دقیقه خبر هارو شوط کنیم حروف چینی. حالا فقط ۳۰ دقیقه از زمان اصلیش هم گذشته بود. بی خیال

امروز از ساعت ۹ صبح رفتم روزنامه قراره فردا البته گوش شیطون کر روزنامه اعتماد ملی که من و محمد و شاهد حوادث اون رو در می آریم بره روی کیوسک. خلاصه همگی کلی خسته شدیم یه دلیل خیلی بزرگ اون هم این بود که مشکل فنی داشتیم . بحر حال به قول رئیس(محمد غمخوار) احتمال ۸۰ درصد در می آییم امیدوارم که روزنامه خوبی بشه. تحریریه بدی نداره اما این گذشت زمان که همه چیز رو مشخص می کنه.فقط امیدوارم توقیف نشیم.

بالاخره پس از مدت ها تصمیم گرفتم که در یک آدرس جدید وب بسازم و البته مطالب قبلی رو به اینجا انتقال بدم آمیدوارم برای این یکی وبلاگم موردی پیش نیاد و مرتب بتونم بنویسم پس لطفا از این به بعد اگر خواستید افتخار بدید به وب قبلی تشریف نبرید که کسی خونه نیست بیایید اینجا.