فریاد سکوت

اين آخرين تلاشمه واسه بدست آوردنت . . .

سوار بر اتومبیلی که راننده غریبه ای آن را هدایت می کرد، در جاده ای که سراسر مه گرفته بود، میرفتم.

راننده پیرمردی بود که نه کلامی می گفت و نه روی خوشی به من نشان می داد. چهره بی تفاوتی نسبت به همه زیبایی های جاده داشت. من هم نسبت به همه چیز بی تفاوت بودم. تنها چشم به انتهای جاده بی انتها دوخته و در طوفان فکری خود غوطه ور بودم.

لحظه ای که به خود آمدم اتومبیل بد حرکت می کرد. راننده پیر بدون هیچ حرفی آن را به کنار جاده مه آلود هدایت کرد و پیاده شد.

یکی از چرخ های عقب پنچر شده بود. باز هم پیرمرد خم به ابرو نیاورد و با همان آهستگی طول مسیر مشغول تعویض چرخ اتومبیل شد.

من هم پیاده شدم. چند قدمی از پیرمرد دورتر درست در وسط جاده، روی خط ممتدی که به دوردستی ناشناس می رفت، ایستادم.

به عقب نگاه کردم. از جایی که می آمدم کسی مرا بدرقه نکرده بود. آهی کشیدم و به جلو خیره شدم. در انتهای جاده هم کسی منتظرم نبود اما من باز هم التهاب رفتن داشتم.

من التهاب رفتن دارم . . .  

در پست قبلی نوشتم که قرار هست با دوستان به کرمان برم و از این گفتم که به خاطر خیلی از مسائل علاقه ای به رفتن نداشتم. خلاصه همه این ها رو گفتم که حالا بگم در یک تصمیم دقیقه نودی به همدان و کرمانشاه رفتم.

سفر همدان چیز خاصی نداشت چون فقط یک روز در آنجا ماندم و با توجه به اینکه یک مرتبه دیگر هم به این شهر زیبا رفته بودم، نمی خوام در موردش چیزی بنویسم و اما می رسیم به شهر زیبا و تاریخی کرمانشاه که برای اولین بار به اونجا می رفتم.

امروز صبح از یه شمال رویایی به تهران آمدم اما در راه بازگشت کلی در ترافیک جاده چالوس موندم. قرار هست با بچه ها فردا به کرمان بریم اما نمی دونم چرا اصلا دوست ندارم به این سفر برم. امروز به همین خاطر از شمال اومدم که با دوستان خوبم  به کرمان بروم اما از غروب حس بدی نسبت به سفر پیدا کردم. انگیزه ای برای رفتن به کرمان ندارم و دارم تصمیم می گیرم و با خودم کنار میام که به این سفر نروم. نمی دونم یه سردرگمی وحشتناک دارم. دلایل نرفتنم برای خودم زیاد هست که راستش دوست ندارم حتی در موردش با خودم هم حرف بزنم اما . . .

اگر نرفتم که فردا از سفر خوب شمال می نویسم اگر هم رفتم که . . .