1. از اونجایی که من برخی مواقع در این وبلاگ قصد این رو دارم که مسائلی را متذکر بشم تا برای دیگران پیش نیاد و یا به قول معروف آنچه ما دیدیم بشود درس عبرتی برای بقیه این مسئله رو می گویم. دیروز که روز پنجشنبه و از روزهای تعطیلی ما بود، تصمیم گرفتم پس از مدت ها به ظهیرالدوله بروم. به همین خاطر با یکی از دوستان ونک قرار گذاشتیم تا از اونجا به تجریش بریم. اما نکته جالب این بود که با تاکسی خطی که از ونک تا تجریش رفتیم نفری 1000 تومان کرایه دادیم. وقتی راننده تاکسی گفت کرایه نفری هزار تومان هست تا چند دقیقه اول در شک بودیم. بعد هم شروع کردیم به سوال و جواب از راننده که چرا این مسیر را که معمولا 300 یا 400 کرایه اش هست را باید هزار تومان بگیرد که راننده عزیز با همون ژست زیباشون گفتند: بابا مرد اون زمانی که 500 یا 400 می گرفتند البته همین الان هم هستند تاکسی هایی که کمتر بگیرند اما چون ما از کوچه و پس کوچه میاییم تا مسافر زیاد داخل ماشین نمونه و خسته بشه به همین خاطر 1000 تومان می گیریم. ( ملاحظه فرمودید دوستان عزیز ) من فقط موندم که تاکسیرانی این وسط چه می کنه. تاکسی ها که هر چقدر دوست دارند از ملت بدبخت پول می گیرند پس این نظارت بر کار تاکسی هایی که مدام ازش دم می زنند کجا اعمال میشه. جدا خیلی شک داشت. از انقلاب تا تجریش 600 تومان اما از ونک تا تجریش 1000 تومان. به هر حال ایران هست دیگه هر کسی هر کاری دوست دارد می کند.
۲. اما از بحث تاکسیرانی و بی کفایتی این سازمان که بگذریم اساتید هر چه فیلم میم مثل مادر 
فیلمنامه درست و حسابی نداشت و فقط به سبک فیلم هندی ساخته شده بود تا اشک ملت را دربیاره، فیلم وقتی همه خواب بودند، فیلمنامه خوبی داشت. اگر هنوز فقط به فکر این نیستید که برید در سالن سینما فقط چیپس بخورید یا منتظر این باشید که فلان هنرپیشه معروف چی پوشیده تا بشه الگوی لباسی شما برید این فیلم رو ببینید و ازش لذت ببرید. بازی جالب و دیدنی گلاب آدینه واقعا در این فیلم ستودنی است. همچنین محمدرضا فروتن که مثل همیشه عالی ایفای نقش کرده بود.
۳. 
جای همگی خالی ظهیرالدوله دیروز هم حکایتی بود. همیشه پاییز ظهیرالدوله زیباترین موقعی هست که می تونید برید اونجا یاد خاطرات کنید. من و یکی از دوستان که بر سر مزار داریوش رفیعی امروز یادی از آهنگهایش کردیم.
