يك روز كاري در روزنامه اعتمادملي تمام شده، فرقي نمي كنه من يا همكارم اون روز شيفت صفحه بندي داشته باشيم چون غروب ها مي دونيم كه مقصد بعدي كافه تيتر هست.
در اين چند ماه اخير اين رويه مدام تكرار شده و اگر اغراق نكرده باشم 3 روز در هفته حتما غروب ها تا پايين اومدن كره كره كافه پاتوق هست.
پاتوق جمعي كه در درجه اول فقط و فقط به خاطر آرامش كافه تيتتر به اونجا مي روند و بس. ماجراي پلمپ كردن كافه تيتر مدت ها بود كه همه بچه ها رو اذيت مي كرد، از مدت ها پيش بهنام و بي تاي عزيز گفته بودند كه قرار هست چهارم تيرماه اماكن كافه رو ببنده و اين موضوع به گونه اي خوره روح آدم هايي بود كه نشستن و گپ زدن رو در كافه تيتر را با شيك ترين و مجلل ترين رستوران ها و كافه ها عوض نمي كردند.
در همين زمان ها بود كه حميد رضا علاقه بند به بچه هاي كافه گفت با بسته شدن كافه بايد فكر جاي تازه اي باشيم اما هيچ كس جوابي نمي داد. توجيح من اين بود كه هيچ جا ديگر كافه خودمون نيست كه بخواهيم اونجا رو پاتوق كنيم و به همين خاطر سوال حميد همچنان بي جواب باقي ماند.
اگر خيلي از بچه ها در وبلاگ هاشون نوشتند و گفتند از اينكه كافه تيتر متعلق به همه بچه هاست به راستي گزاف نگفتند. كاش خيلي از بچه هاي روزنامه نگاري كه به اين كافه نيومدند و ادعا مي كنند از فضاي اونجا خوششون نمي ياد يك بار مي آمدند و مي ديدند بچه ها چرا اين قدر به تيتر دل بسته و به هيچ قيمتي حاضر نيستند قبول كنند كافه بدون هيچ دليل موجهي بسته شود.
موضع گيري بسياري از همكاران مطبوعاتي برايم در مورد اين كافه جالب بود. بسياري از اين افراد به مسائلي معتقدند كه اگر واقعا بخواهيم در مورد همه مسائل به اين شكل فكر كنيم مطمئنا هيچ كس نبايد كسب و كاري راه بياندازد و كاري انجام دهد.
شايد كسي نداند خستگي روزهاي كار در كافه برابري مي كند با همان خستگي و استرس تحريريه روزنامه ها و اضطراب آماده كردن سفارش مشتري با همان سريع تر خبر را رد كردن به اتاق سردبيران.
اما كافه تيتر پلمپ نمي شه. اين رو بر خلاف همه دوستانم ميگم. كافه نبايد پلمپ بشه. دليل قانع كننده بياورند و بعدش پلمپ كنند. اون موقعه ديگه هيچ كس دم نمي زند. مثل خيلي از كافه هاي ديگه كه پلمپ شدند و برايش دليل هم آوردند اما حالا كه دليل نداريد پس كافه پلمپ نمي شه. كافه نبايد پلمپ بشه. كافه تيتر بايد هميشه پابرجا بمونه. . .
