کافه تیتر پلمپ شد و خوش خیالی همه ما که در روز 4 تیرماه می گفتیم اماکن اون رو نبسته و شاید
معجزه ای شده باشد به باد رفت. چقدر بده وقتی در عالم بی خبری بد ترین خبرهای زندگیت رو می شنوی. چند روز پیش در همون عالم بی خبری در کافه نشسته بودم که خبر توقیف هم میهن رو شنیدم و امروز هم شک پیام تعطیل شدن کافه.
عادت کردیم به خبرهای بدی که بدون اجاه وارد مغزمان می شوند. دلم می گیره نمی خوام دیگه هیچ وقت از اون خیابون رد بشم. دلم می گیره وقتی می بینم دیگه غروب ها هیچ جای دنجی رو ندارم. دلم می گیره وقتی دیگه بی تا و بهنام رو در کافه نمی بینم. دلم می گیره از این همه فشار بی خودی. دلم می گیره از اینکه ما ملت ایران فقط دوست داریم نون همدیگه رو آجر کنیم. دلم می گیره از اینکه هیچ اتحادی حتی برای داشتن یه کافه نداریم. دلم می گیره از اینکه دیگه از واژه های توقیف، پلمپ، بسته شدن، زدن و فحش دادن و اهانت کردن نمی ترسیم.
روزی که هم میهن رو بستند بی تا می گفت حالا اصلی ترین امیدمون گرفته شد، ما که رو کافه دیگه حسابی باز نمی کنیم. در تمام این چند روز دوست نداشتم به کرکره پایین کافه فکر کنم اما دیگه خیالات نیست. کرکره کافه پایین کشیده شد و هیچ کس با هیچ ادعایی نمی تونه اون رو دوباره بالا ببره. امروز فکر می کنم یکی از بد ترین روزهای بی تا و بهنام و همه ما باشه. بی تا و بهنام و همه ما خونه دوممون رو از دست دادیم. از دستتمون در آوردند چون خیلی ها هنوز تو این مملکت دوست ندارند کسی آرامش داشته باشه. ما در کافه تیتر آرامش داشتیم اما این آرامش را هم از ما گرفتید. آرامش خیلی از روزنامه نگاران رو در این چند روزه گرفتید و هیچ کدوم دم نمی زنند. کاش آرامش خودشان روزی خراب بشه.
