امروز شادي شنيدن خبر لغو هميشگي قصاص سينا پايمرد با پيگيري هاي پرونده ماكوان مولود زاده همراه شد.
البته نه اينكه پيگيري و استرس پرونده ماكوان فقط براي امروز باشه كه در تمام اين چند روز به خصوص بعد از ديدن پدرش بييشتر شد اما به اين خاطر ميگم اين دو اتفاق امروز برام خاص بود چون خوشحالي را حتي از صداي پدر و مادر سينا از پشت خط تلفن حس مي كردم و اضطراب از اجراي حكم ماكوان را در چهره پدرش مي ديدم.
خبر لغو قصاص هميگشي سينا را امروز صبح اول وقت پدرش بهم داد. واي كه چقدر خوشحال شدم. پس از مدت ها يك صبحانه كامل خوردم. كلي بالاو پايين پريدم و به هر كسي كه مي رسيدم اين خبر را مي دادم.
گزارشي را هم كه امروز در مورد سينا و براي سينا نوشتم را دوست دارم. بايد گزارش را كوتاه مي نوشتم اما با اين همه تكرار همه آن چيزي كه به اين خانواده گذشت و سرانجام خوبي كه سينا داشت برام لذت بخشش كرد.
سينا ديگه اعدام نميشه. ياد اون روزي افتادم كه براي تهيه كار مسندي به زندان رفته بودم و با سينا حرف مي زدم. اون از حس اولين باري كه پاي چوبه دار رفت گفته بود و از اينكه چطور تونست با نواختن ني جان خودش رو نجات بده.
در تمام اين مدت هر شب كه مي گذشت به مادر سينا و خودش فكر مي كردم. به اينكه چطور مي تونه وقتي انقدر از نزديك مرگ رو حس كرده به اين خوبي و استقامت به زندگيش ادامه بده.
مادر سينا امروز شايد يكي از بهترين خبرهاي تمام عمرش رو گرفته بود. مي گفت خيلي ها بهش زنگ زدند. همه تبريك مي گفتند و خوشحال بودند. مي گفت خيلي ها برا ي سينا دعا كرده بودند. همه خوشحال هستند. واقعا هم همين طور بود. مادر سينا مي گفت وقتي از زندان بياد بيرون اول از همه مي خواد كارهاي پزشكيش رو دنبال كنه. ساز و درسش را هم بايد ادامه بده.
وضعيت حبس سينا هم طي همين چند روز مشخص ميشه. پرونده رفته به دادگاه كيفري استان تهران و بالاخره مشخص خواهد شد كه سينا چه زمان از زندان و حبس هم رهايي پيدا مي كنه. واي كه چقدر امروز رو دوست دارم. شايد يكي از بهترين خبرهاي عمرم در مورد سينا بود اما هر لحظه كه امروز به فكر سينا فرو مي رفتم از اين طرف قضيه ماكوان عذابم مي داد. جوان بي گناهي كه حالا در شرف اعدام هست و اميد دارم كه فقط اين پيگيري ها به يه جايي برسه.
امروز نامه اي را كه وكيل ماكوان نوشته بود را تصميم گرفتيم تا به دفتر رياست قوه قضاييه بفرستيم شايد كه بشه تا اتفاقات خوبي مثل پرونده سينا رخ بده.
اميدورام . . .
