مساله مهم در زندگی اینه که باور داشته باشی تا وقتی زنده هستی هرگز دیر نیست.
این هم یه فیلم خوبه دیگه بود. فکر کنم این جوری که من این روزا فیلم می بینم تا چند وقته دیگه به کلی چشم هام رو از دست بدم.
جک استارکس یک سرباز ارتش آمریکا در عراق است که به علت اصابت تیری به سرش به نظر مرده می
آید اما در بیمارستان صحرایی متوجه می شوند که وی زنده است و تنها حافظه اش را از دست داده است. بعد از دو سال در سال 1993 وی طی جریاناتی به قتل یک پلیس محکوم می شود. او چیزی از آن صحنه به یاد نمی آورد و به علت بیماری روانی از طرف دادگاه روانه یک بیمارستان روانی می شود تا تحت درمان دکتر بِکِر قرار بگیرد ولی دکتر برای درمان وی روش های منسوخ شده ای به کار می برد. با خوراندن داروهای اعتیادآور و حبس کردن بیمار در یک ژاکت و در کشوی غسال خانه برای ساعت ها، قصد دارد به وی کمک کند تا حافظه خود را به دست آورد. این روش در مواردی موجب ِ خودکشی ِ بیماران شده بود که البته دکتر آنها را بیشتر جنایتکار می داند.
در این بین ، جک به جای سفر به گذشته به آینده و سال 2007 می رود و متوجه می شود که در سال 1993 فوت کرده است، یعنی درست چهار روز بعد از زمان حال و در زمان این آینده بینی.
استارکس به دنبال دلایل مرگ ِ خود می رود تا شاید بتواند از آن جلوگیری کند. در این راه ، جکی پرایس، دختربچه ای که استارکس در سال 1993 وی را ملاقات کرده و اکنون بزرگ شده و همچون مادرش معتاد به الکل است، وی را همراهی می کند. در نهایت جان استارکس موفق به نجات زندگی خود نمی شود اما زندگی ِ مادر ِ جکی نجات پیدا می یابد . . .
